Dominicuskerk (Nijmegen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De Dominicuskerk is een rooms-katholieke kerk in Nijmegen. De kerk bevindt zich aan de rand van de wijk Galgenveld.

De Dominicuskerk werd gebouwd in 1951. Hij was een vervanging van de oude Dominicuskerk aan de Broerstraat in het stadscentrum. Deze kerk uit 1375, die in 1866 verbouwd werd door P.J.H. Cuypers, was in de Tweede Wereldoorlog gedeeltelijk verwoest. De Dominicanessen besloten een nieuw kerkgebouw met parochiecomplex (pastorie, school en parochiehuis) te laten bouwen. Er was ook een kloostergebouw voorzien, maar dit is nooit gerealiseerd. De oude Dominicuskerk werd in 1951 gesloopt.

De Dominicuskerk werd ontworpen door architect Thomas Nix in de traditionalistische stijl van de Bossche School. Hij ontwierp ook het bijbehorende parochiecomplex, rondom een voorplein. Het kerkgebouw is een kruiskerk in baksteen en beton. De halfronde apsis bevindt zich aan de oostzijde, aan de Heyendaalseweg. Aan de zuidzijde bevindt zich een klokkentoren.

Op de scheiding tussen schip en koor bevindt zich een timpaan met beeldhouwwerk van Jac Maris. De glas-in-loodramen zijn gemaakt door Eugène Laudy. Hij plaatste in 1962 de zes ramen in de zijtransepten en tussen 1988 en 1993 nog eens tien in de zijbeuken. Verder bevindt zich in de smalle zijbeuken, die als wandelgang dienst doen, een kruisweg van Ted Felen. Het Blank-orgel werd in 1994 vanuit de Sint-Aloysiuskerk te Utrecht naar Nijmegen verplaatst.

Sinds eind 2006 is de kerk aangewezen als gemeentelijk monument.

In de dagkapel van dit kerkgebouw vinden sinds februari 2009 ook eucharistievieringen van de oudkatholieke kerngroep St. Stephanus plaats.